Hacking Eindproject

Standaard

Onderwerp
In Nederland lijden er geschat zo’n 2 a 3% van de Nederlandse bevolking (zo’n 300.000 tot 400.000 mensen) aan een obsessieve-compulsieve stoornis, ook wel bekend met de Engelstalige afkorting OCD. Deze stoornissen zijn in verschillende categorieën te verdelen en zijn per persoon verschillend in te vullen. Door obsessief gedrag raken veel mensen de totale controle over hun leven kwijt. Omdat ze vaak aan het eind van hun Latijn zijn en de duur bijna niet meer uit kunnen komen vanwege hun angsten en dwang gedrag, overwegen velen van hun zelfmoord.

Deze stoornissen blijven vaak verborgen voor de buitenwereld, omdat het praktisch altijd achter gesloten deuren plaatsvind. Zelf loop ik ook al een tijdje rond met zo’n geheim. Want ook ik heb namelijk last van een ‘lichte’ dwangstoornis. Deze stoornis heb ik eigenlijk altijd voor mezelf gehouden, waardoor er maar een enkele persoon uit mij directe omgeving er weet van heeft. Niet iets waar ik mezelf tot nu toe echt druk om heb gemaakt, maar wel iets wat ik zover ik me kan herinneren altijd al bij me heb gedragen. Ze noemen het ‘dwangmatige perfectie of netheid’. Zelf heb ik het tot verkort niet echt als een dwangstoornis gezien, maar meer als iets wat voortkomt uit mijn perfectionisme en drang om alles goed te willen doen. De korte beschrijving voor deze stoornis is dat de persoon die hier aan lijdt constant moet denken aan de dingen die hij of zij niet netjes, perfect of goed genoeg gedaan heeft. Zo iemand kan voortdurende bezig zijn met opruimen of het rechtzetten van dingen. Dit is geen schoonmaak drang, maar een drang die zich vooral uit in het uitvoeren en het positioneren van dingen. In extreme gevallen kan iemand hierdoor urenlang kwijt zijn met iets en de duur niet meer uit komen, omdat het in zijn of haar ogen nog niet perfect is. Goed is hierbij niet goed genoeg. Door deze dwang is het moeilijk om dingen los te laten of ze te accepteren zoals ze zijn. Alles kan altijd beter en je vindt pas rust wanneer het ‘probleem’ is opgelost.
Mijn dwang uit zich tot nu toe nog niet in het extreme. Toch weet ik dat mijn gedrag sterk afwijkt van dat van anderen. Zo hecht ik ongebruikelijk veel waarden aan het recht staan van objecten. Gedurende de dag ben ik continu bezig met het rechtzetten of strak leggen van mijn lampjes, toetsenbord, muis, laptop statief, kaarsen, fotolijstjes, boeken, fruitschaal, afstandsbediening, kussens, dekbed, notitieboekje, pen of telefoon. Ik ben inderdaad het type dat zijn tas op school uitpakt en vervolgens mijn laptop, notitieboekje, pen, telefoon en flesje water op elkaar uitlijnt. Maar niet alleen dat, zelfs wanneer ik het niet door heb ben ik onbewust bezig even snel mijn toetsenbord of glas recht te trekken en uit te lijnen aan de stramienen die ik in mijn hoofd bepaald hebt. Misschien denk je dat ik ‘gewoon’ netjes ben. Dat heb ik eigenlijk ook heel lang gedacht. Het moment dat ik me deze dwang pas echt besef is wanneer mijn vriend bij mij over de vloer komt en ik me als zijn moeder ga gedragen. Elke stap die hij zet loop ik zowat achter hem aan om alles recht te zetten en ‘op te ruimen’ van wat hij heeft aangeraakt. Want wanneer ik alleen ben is de confrontatie veel kleiner en daarmee ook het probleem.

Eindproduct
In mijn onderzoek naar openheid, eerlijkheid en kwetsbaarheid kwam ik tot de conclusie dat ik een bepaald patroon wilde doorbreken. De experimenten die ik voor mezelf deed, hadden allemaal een bepaalde relatie met de confrontatie met jezelf en je eigen identiteit. Ik ontdekte dat ik het veel interessanter vind wanneer we onze zwakheden toegeven en de confrontatie aan te gaan, in plaats van dat we onze slechte gewoontes voor ons zelf houden en alleen maar de goede laten zien. Daarom heb ik er voor gekozen om voor mijn eindproject van deze minor mijn eigen tekortkoming (en dat van vele anderen) te gaan hacken. Door ze niet te verstoppen maar ze juist te vergroten en te laten zien. Een dwangstoornis is namelijk veel meer dan een slechte gewoonte. Het zit veel dieper en het is voor vele misschien wel onbegrijpelijk, waarom ik het juist aan het daglicht wil brengen. Om het dicht bij mij zelf te houden heb ik gekozen om aan de hand van de dwangmatige perfectie en netheid stoornis, producten te gaan ontwerpen die afwijken van de huidige en praktische vorm. Met deze producten ga ik mezelf tegenwerken, waardoor de ‘spanning’ voor mij zal toenemen en er geen mogelijkheid meer bestaat om de positie of vorm van het object te corrigeren. Zo wil ik de kijker mijn zwakheden laten ervaren, tijdens het hacking festival eind Januari 2015.

Advertenties